Jak uprawiać zdrowe kiwi?

Winorośl kiwi najlepiej rośnie na głębokich glebach aluwialnych. 

Wolą gleby gliniaste i gliniasto-muliste od piaszczysto-gliniastych. Te winorośle wymagają wody o niskiej zawartości soli, podobnie jak wiele innych upraw owocowych. 

Odżywianie mineralne 

Bezpieczne poziomy dla wody do nawadniania obejmują zawartość chlorków poniżej 70 ppm, wodorowęglanów poniżej 200 ppm i sodu poniżej 50 ppm. Ponadto pH nie powinno przekraczać 7,3. 

Azot (N) i potas (K) są najważniejszymi pierwiastkami wymaganymi przez kiwi w stosunkowo dużych ilościach w intensywnych sadach. Azot uczestniczy w rozwoju pnączy i liści, sprzyjając fotosyntezie. Szacuje się, że w ciągu jednego sezonu pnącze potrzebuje około 125 kg azotu na hektar. Aby ograniczyć wypłukiwanie azotu, należy go stosować tuż przed pączkowaniem. 

Potas jest niezbędny do szybkiego rozwoju korony drzew od momentu pączkowania do zawiązywania owoców. Jest on potrzebny do transportu i kontroli wymiany wody. Niski poziom potasu powoduje słaby wzrost owoców, a starsze liście opadają później w sezonie. Średnio w nowoczesnych systemach uprawnych potrzeba zazwyczaj 220 kg K2O.ha-1. Preferowana jest forma siarczanowa, która jest mniej podatna na wymywanie. 

W celu monitorowania odżywiania mineralnego zaleca się analizę liści. Ważnymi składnikami odżywczymi są również wapń i magnez, ale ich znaczna część jest odzyskiwana podczas przycinania. Siarka jest głównym pierwiastkiem, który często dostarczany jest w postaci siarczanów zawartych w nawozach. Jeśli chodzi o pierwiastki śladowe, kiwi potrzebuje głównie żelaza, cynku, manganu i boru. 

Potas jest kluczowym składnikiem odżywczym. 

Pierwszym objawem niedoboru potasu jest słaby wzrost podczas pączkowania. W przypadku silnie dotkniętych winorośli liście są małe i bladożółtozielone, a starsze liście wykazują niewielką chlorozę brzeżną. 

W miarę nasilania się niedoboru, brzegi starszych liści zaczynają się zawijać do góry, szczególnie w cieplejszym okresie. Objaw ten można łatwo pomylić z brakiem wody. W późniejszym stadium brzegi dotkniętych chorobą liści pozostają trwale zawinięte, a tkanka między mniejszymi żyłkami jest często uniesiona do góry. Jasnozielona chloroza, która początkowo pojawiła się na brzegach liści, rozprzestrzenia się między żyłkami w kierunku środkowej żyłki. W ten sposób pozostawia strefę zielonej tkanki w pobliżu głównych żyłek i u podstawy liścia. 

Siarczan potasu dla jakości 

Kiwi nie jest uprawą szczególnie wrażliwą na chlor, chociaż chlor może wpływać na liście w sadach komercyjnych. Niemniej jednak w wielu warunkach uprawy siarczan potasu poprawia jakość owoców. W poniższym przykładzie, pochodzącym z eksperymentu przeprowadzonego w Te Puke w Nowej Zelandii, która jest głównym obszarem produkcji kiwi na świecie, porównano dwie formy potasu (SOP i MOP) i dwie dawki (150 i 350 kg K20.ha-1), a także mieszaninę 1:1 SOP i MOP w wyższej dawce.