Zapobieganie stratom w uprawach rzepaku spowodowanym przez chrząszcze ziemne

Dla rolników pierwszą linią obrony jest zrozumienie cyklu życia chrząszczy i warunków sprzyjających ich rozwojowi. Zarządzanie agronomiczne, omówione na odwrocie, może w znacznym stopniu ograniczyć populację chrząszczy.

Chrząszcze pchły zimują jako dorosłe osobniki w ściółce liściowej pasów ochronnych, obszarów trawiastych, żywopłotów i gajów topolowych. W ściółce liściowej gęstość występowania chrząszczy pcheł może sięgać od 140 do 250 chrząszczy/m2.

Gdy temperatura wiosną osiąga 14°C, pojawiają się dorosłe chrząszcze. Początkowo żywią się one samosiewną rzepakiem i chwastami, takimi jak gorczyca dzika. Gdy pojawia się nowo zasadzony rzepak, staje się on preferowanym źródłem pożywienia, a jednocześnie jest niezwykle podatny na uszkodzenia spowodowane żerowaniem.

Wiosenne żerowanie trwa od maja do czerwca. Dorosłe chrząszcze żerują na młodych sadzonkach, powodując uszkodzenia upraw. Może to opóźnić dojrzewanie roślin i obniżyć plony nasion. Ciepłe, słoneczne i suche warunki sprzyjają żerowaniu. Chłodne, wilgotne i wietrzne warunki mogą ograniczyć żerowanie chrząszczy do wolniejszego tempa.

Największe straty w uprawach występują, gdy chrząszcze pchły żerują na liściach łodygowych i pierwszych prawdziwych liściach dwa tygodnie po wzejściu. Ponieważ tkanka liści łodygowych obumiera wokół miejsc żerowania dorosłych chrząszczy pcheł, liście nabierają wyglądu dziurawego. W przypadku silnej presji chrząszcze pchły mogą zaatakować tkankę merystemową i zabić roślinę.

W okresie letnim larwy żywią się wąsami korzeniowymi, co może powodować niewielkie straty plonów i wigoru. Letnie pokolenie dorosłych chrząszczy pojawia się po połowie lipca i żywi się rozwijającymi się strąkami. Najbardziej dotknięte są górne (młodsze) strąki. Uszkodzenia spowodowane żerowaniem mogą skutkować słabym wypełnieniem nasion, przedwczesnym wysychaniem strąków, pomarszczeniem nasion lub pękaniem strąków.

Wniosek: Bardzo ważne jest, aby chronić rośliny rzepaku we wczesnych fazach rozwoju, ponieważ właśnie wtedy może dojść do największych szkód spowodowanych przez chrząszcze. Należy również uważnie monitorować żerowanie latem.

Agronomiczne sposoby ochrony rzepaku przed chrząszczami

Zrównoważone podejście do zarządzania ryzykiem związanym z chrząszczami ziemnymi.

Po zrozumieniu cyklu życia i wzorców żywieniowych chrząszcza pchły można zarządzać uprawą rzepaku w taki sposób, aby ograniczyć szkody wyrządzane przez tego szkodnika. Cztery podejścia okazały się skuteczne i w zależności od panujących warunków należy rozważyć wszystkie z nich.

1. Wczesne zasiewy rzepaku. Nie należy tego mylić z wczesnym wysiewem, który może, ale nie musi skutkować wczesnym zasiewem. Najlepszym sposobem na wczesny zasiew jest sadzenie certyfikowanych nasion rzepaku w płytkim, twardym podłożu. Dzięki wczesnemu i płytkiemu sadzeniu sadzonki mogą szybko wyrosnąć na większe rośliny. Większe rośliny są bardziej odporne na żerowanie dużych populacji chrząszczy ziemnych. Rzepak wysiewany w szerszych odstępach między rzędami, wynoszących 20–30 cm zamiast 10 cm, może również spowodować zmniejszenie szkód spowodowanych żerowaniem na jedną roślinę. Rzepak hybrydowy, który wyrasta z ziemi z większą energią niż rzepak otwarto-zapylany, jest doskonałym wyborem, gdy pożądane jest szybkie wschody.

2. Rozłożone w czasie terminy sadzenia. Sadzenie od połowy kwietnia do początku maja może zmniejszyć ryzyko stresu cieplnego i suszy dla upraw oraz pomóc roślinom w regeneracji po ataku pchłowych chrząszczy. Zmniejsza to również ryzyko, że cała uprawa rzepaku znajdzie się w najbardziej wrażliwym stadium rozwoju w okresie intensywnego żerowania pchłowych chrząszczy.

3. Zaprawianie nasion. Zaprawianie nasion zapewnia zazwyczaj do 21 dni ochrony od momentu wzejścia, w zależności od produktu i daty zastosowania. Poziom i czas trwania ochrony są ściśle powiązane z ogólną populacją pchełek. Ponieważ pchełki muszą spożyć środek owadobójczy, aby zostały zwalczone, bardzo duża populacja pchełek może nie zostać opanowana wyłącznie poprzez zaprawianie nasion. Wybierając środek do zaprawiania nasion, rolnicy powinni wziąć pod uwagę poziom ryzyka związanego z obecnością chrząszczy. Powinni również uważnie monitorować uprawy i stosować środki owadobójcze po wzejściu roślin, jeśli poziom populacji tego wymaga.

4. Stosowanie środków owadobójczych do opryskiwania liści. Nawet przy niewielkiej liczebności chrząszczy skoczków, uszkodzenia spowodowane żerowaniem mogą opóźnić dojrzewanie roślin rzepaku i zwiększyć występowanie zielonych i mniejszych nasion. Niewielkie uszkodzenia spowodowane żerowaniem chrząszczy skoczków mogą stać się nieodwracalne w ciągu kilku dni. W przypadku nowo pojawiających się upraw zaleca się codzienne sprawdzanie obecności pchłowych chrząszczy przez co najmniej 14 dni. Sadzonki rzepaku mogą wytrzymać utratę 50% liści, jednak ekonomiczny próg kontroli wynosi 25%. Po przekroczeniu 25% uszkodzenia liści mogą osiągnąć poziom, przy którym rozwój roślin i utrata plonów ulegają znacznemu zmniejszeniu.

Sevin® XLR jest uważany za najbardziej ekonomiczny środek do zwalczania chrząszczy ziemnych. Stosować na sadzonki rzepaku przez okres do czterech tygodni po wzejściu roślin. Najlepszy efekt zwalczania osiąga się, stosując produkt w najgorętszej porze dnia, kiedy owady aktywnie żerują. W przypadku opryskiwania naziemnego, aby uzyskać jak najskuteczniejsze pokrycie, należy stosować co najmniej 93,5 l/ha (10 gpa) wody, zwłaszcza w przypadku gęstego ulistnienia lub gdy wymaga tego sprzęt do opryskiwania.

Po zastosowaniu preparatu można oczekiwać działania przez okres do 48 godzin. Aby uzyskać efekt rezydualny, spray musi mieć bezpośredni kontakt z liśćmi.